Twijfelzucht

In de studeerkamer van mijn schoonouders, half verstrengeld met baby Sol, word ik wakker zonder dwanggedachten. Zo blijf ik een paar minuten liggen. Tot ze komen. En het gaat ongeveer zo:
"Waarom heb ik nou geen Indiase kip gekookt voor mijn schoonouders? Dat had ik toch best kunnen doen? Ja, verse koriander is hier moeilijk verkrijgbaar, maar vanavond gaan we bij El Gordo moqueca eten, een Braziliaans visgerecht, en daar zit ook koriander in, daarvoor gaan ze naar de Géant, een supermarkt wat verder weg.
Misschien kan ik het nog maken voordat we weggaan. We hebben immers nog een paar dagen. Dan vraag ik Gaetano of hij, als hij naar de Géant gaat, ook verse koriander voor mij meeneemt.  En gedroogde koriander. En gember, en yoghurt enzo. Misschien de tomaten bij de groentenwinkel kopen hier om de hoek.
Ik kan maar beter opstaan om het hem te vragen, want hij zou met zijn vader vroeg weggaan om een televisie op te halen, en misschien combineert hij dat wel met het boodschappen doen bij de Géant."

Ik wurm me onder Sol uit en spring uit bed. Wil de deur open doen, maar de knop draait niet mee, alsof de kamer zegt: blijf jij hier maar opgesloten zitten met je dwang! Shit, ze zijn toch niet al weg? Straks zit ik hier de hele ochtend! Dan hoor ik mijn schoonvader in de huiskamer lopen en roep hem: "Javier, la puerta no abre!"

Nu moet het dwangplan worden besproken. Eerst met mijn schoonmoeder: "Beatriz, ik wil eigenlijk nog een keer kip maken. Wat denk je dat daarvoor een goede dag zou zijn? Vandaag? Nee, vandaag gaat denk ik niet meer lukken, want we willen vanochtend inderdaad nog naar het strand. Morgen? Nee, morgen hebben we afsgesproken met wat vrienden. Donderdag! Dat we dan bezig zullen zijn met inpakken? Nou... Dan kan ik ook best koken, toch? Of denk je dat dat inderdaad te veel is. Ja, misschien wel, zou kunnen. Of niet. Jewel, ik denk het wel." Dan met man Gaetano: "Gae, als jij straks naar de Géant gaat, kun je dan verse koriander voor me meenemen? Paprikapoeder en kurkuma hebben ze, toch? Beatriz?"

Behalve het al dan niet koken en wanneer, komen er nog wat thema's bij me op: gaan we nog naar de Mercado de los Artesanos in Montevideo of niet? Toch liever naar het strand en hoe doen we dat in de middag. Gaan we dan nog naar onze vrienden die we kennen uit Nederland, of gaan we daar pas 's avonds heen?

Het gezonde deel van mij bedenkt gelukkig dat het misschien een goed idee is om eerst eens rustig te ontbijten en dan eventueel nog eens naar die dingen te kijken. Ik warm melk op en schuim ze voor de koffie. Doe twee broodjes in de toaster, pak wat jam en kaas.

We besluiten deze ochtend naar het strand te gaan en ik probeer mijn twijfel naast me neer te leggen in de auto. Stel me de twijfel voor als een munt (als in: kop of munt?) die ik loslaat in het water van de Rio de La Plata. En het kipgerecht als iets dat zichzelf al dan niet gaat maken, zonder dat ik daar over na hoef te denken of er iets voor hoef te doen.

Het helpt, het werkt. Ik kan in het nu zijn, met mijn voeten in de golven, baby Sol in de draagzak op mijn borst.
Ik geniet van Valentín, die helemaal in zijn element is, het water in en uit loopt. Met zijn stok in het zand "schrijft", een boog die een naam is voor een kind van drie. Ik ga de golven in een plas in de zee. Ik zing liedjes en doe een dansje voor mijn baby.

Als het - vanwege de intensiteit van de zon - tijd is om naar huis te gaan, merk ik dat ik best langer had willen blijven. Gewoon nog zo te zijn, zonder iets te hoeven.

Eenmaal thuis weet ik wat ik doe: die kip maak ik wel weer als ik thuis ben, naar de markt gaan we als het morgen regent en het strand pakken we mee als de zon schijnt en we over de auto kunnen beschikken.

En de twijfel? Die krijgt ook zijn plekje. In een stukje vandaag voor mijn blog.