Dood

Er is een meisje van school overleden. Groep vijf; acht, negen jaar oud dus. Of liever gezegd jong.
Als ouders kregen we een mail met een "verdrietig bericht" van de directeur; als je dat leest als subject title, weet je eigenlijk al hoe laat het is. Al hoop je stiekem natuurlijk dat het gaat over een schoolreisje dat niet doorgaat of zo, of een lieve leraar die een andere baan heeft...

In de klas praten de docenten erover met de kinderen. De kinderen mogen vragen stellen. Juf Martine vertelde me dat Aimée vroeg of het ook zo was gegaan met haar oom. Martine had een maand of wat eerder een dagje niet voor de klas gestaan vanwege diens begrafenis. Dat Aimée dat precies onthouden heeft...

Thuis vraagt ze me opgewekt: "Mama, wat is kakker?"en in de zandbak graaft ze zichzelf in en speelt ze vrolijk "dood."

Ik geef rustig antwoord op haar vragen en speel het spel mee. Denk nu niet aan de ouders van het meisje, stel me nu niet voor hoe het moet zijn om je kind te verliezen. Sommige dingen zijn te groot, of te gecompliceerd. Vandaag houden we het klein en simpel.

Ik geef de graafmachine nog een zetje en kus het zogenaamde dode zusje en haar broertje op hun wang. "We gaan naar binnen!"