Achilleshiel

"Eveline wil vaak niet met mij spelen, maar wel met Madelief," zegt Aimée. "Zij zitten samen aan een tafel en dat is niet eerlijk." "En mijn tekeningen vindt Eveline grappig." 

"Zie je wel, denk ik, zie je wel! Ik wíst het. De kinderen op deze school zijn niet leuk. Op de vórige school, nee, die dáárvoor had Aimée lieve vriendinnetjes. Die deden niet zo onaardig. Ik heb er slecht aan gedaan haar naar deze school te doen. Zie je wel!"

Mijn Achilleshiel...

Drie keer heb ik mijn kind van school veranderd. Uit angst dat het niet goed was waar ze zat, of te wel: niet perfect.

Het gevoel van "het is niet goed" werd met elke verandering alleen maar sterker. De behoefte aan controle ook. En dat terwijl mijn dochter een kind is dat zich voegt naar de situatie. Een kind dat nieuwsgierig is, sociaal en open, zelfverzekerd, dat niet denkt in termen van goed of slecht...

Ik dacht mezelf gék: ze moest terug, mijn dochter, of toch juist weer ergens anders heen. Stond ze op het punt kennis te gaan maken op school 1, stuurde ik haar op het laatste moment naar school 2, want school 1 was raar en pretentieus. Zat mijn kind op school 2, dan vond ik ze rommelig en slecht georganiseerd en bedacht ik me dat het toch niet zo handig was in een andere dan onze eigen buurt te zitten. Deed ik haar naar school 3 (want die was in elk geval gemengder), dan kreeg ik spijt en moest ze terug naar school 2. Was het mogelijk een verandering te maken, dan koos ik toch voor school 1 en werd in mijn hoofd school 3 helemaal nog niet verkeerd, of eigenlijk juist heel goed, want met zo'n lief klasgenootje en zulke fijne ouders in het koor. Of had het toch echt school 2 moeten zijn, want daar zaten zulke lieve meisjes. Kunnen jullie me nog volgen, of zijn jullie de draad al kwijt?

Ik was de draad wél kwijt. Behoorlijk kwijt ook. Ben drie en een halve maand opgenomen geweest in de Valeriuskliniek omdat de paniek over al die (veronderstelde) verkeerde keuzes te groot werd en ik niet meer wist hoe ik het had. Diagnose: depressie met psychotische kenmerken.

Twijfelzucht, noemen ze het ook wel en ik heb het nog steeds. Soms over kleine dingen en dan ook echt tot in het absurde (je helemaal gék denken over die of die kerstboom, de rechte blauwspar of de schuine groene). Soms over grote(re) levenskeuzes en dan met name de keuzes die al gemaakt zijn. Niet alleen over de school; ook over keuzes op het gebied van carrière (of juist het ontbreken daarvan), vestiging (niet dat nieuwbouwhuis in Noord genomen en ook dat "fantastische grote" huis in Westerpark laten lopen). Alles, alles was verkeerd...

En toch zit ik hier. Met een vijf maanden oude, gezonde, vrolijke en allerliefste baby heerlijk slapend op mijn buik. In ons ontzettend gezellige en kleurrijke appartementje, dat klein is, maar o zo knus; gelegen aan één van de mooiste speeltuinen van de Hoofddorppleinbuurt, een geheim paradijsje. 
Mijn andere kinderen slapen. Hebben vanavond nog heerlijk gespeeld. We zijn naar een prachtige voorstelling geweest, van circus Zanzara. Thuis hebben ze paspoorten getekend en huisjes gebouwd met de kussens  van de bank.
Ook mijn man ligt al onder de wol. Hij is er één uit duizenden, die, ondanks mijn gek makende gedachten en daaruit volgende gedragingen, nog steeds bij me is en samen met mij voor ons allemaal zorgt.

Het leven gaat door, ook al wil een deel van mij het steeds stop zetten, terugspoelen, opnieuw en opnieuw bekijken, terug gaan naar wat "het beste" was.

En dat terwijl alleen het hier en nu bestaat.

Ik doe de lichten uit, draai de verwarming lager en besluit dat dát, in elk geval voor eventjes, gewoon genoeg is.