Camilo heeft een dansje. Het gaat ongeveer zo dat hij van het ene been op het andere been springt en daarbij het been waarop hij staat onder zijn bovenlichaam plaatst en het andere vanuit zijn heupen opzij gooit. Ook zijn hoofd en bovenlichaam bewegen daarbij heen en weer.
Al naar gelang de heftigheid van de emotie die het dansje uitdrukt (dat kan boosheid / driftigheid zijn, maar ook blijdschap en enthousiasme), neemt de frequentie van de bewegingen toe en worden ze al dan niet begeleid door een “ik wil niehiehiehiehiehiet” een “hihi” of gewoon een grote glimlach.
Laatst deed hij het hier op de camping in de familiedouche. Gleed hij uit en viel hij prompt op de gebroken witte tegels, waarbij hij overigens wel bleef lachen.
Vandaag deed hij een beperkte versie met alleen zijn bovenlichaam en hoofd, omdat hij net wakker was, zijn vader hem op had getild en hij geen TV mocht kijken. (“Ik wil nú Robin Hood kijken!”)
Wanneer hij ermee is begonnen, kan ik me niet echt herinneren, maar ik weet nog wel wat één van de buurvrouwen zei toen we in november 2017 (Camilo was toen anderhalf) langs de deuren gingen voor Sint Maarten: “Heel mooi gezongen jullie en jij heel mooi gedanst!”
Geen opmerkingen:
Een reactie posten